Dirk de Wachter: ‘We praten tegenwoordig al op voorhand over wat er op school mis kan gaan’

“Ik denk met genoegen terug aan zowel de lagere school als het middelbaar onderwijs. Ik was geen slechte leerling en had ook wel best leuke vriendjes. Een van de bijzondere herinneringen die er voor mij bovenuit stak, was dat ik door een leraar Nederlands in het vijfde jaar van de Humaniora (het voortgezet onderwijs, red.) psychiater ben geworden. Die leerkracht gaf voor één keer buiten het leerplan les. Ik zeg altijd graag: de beste lessen zijn buiten het leerplan. Wat niet wil zeggen dat het leerplan zelf ook niet nuttig kan zijn. Deze leerkracht gaf een les over de psychoanalyse: over Jung, Freud en Adler. Ik weet dat nog heel goed: ik was van mijn paard gebliksemd. Het bestuderen van het onbewuste van de mens, dat was voor mij echt een eye-opener. Ik kwam uit een klein dorp. Er was nog geen internet in die tijd. Dus ik hoorde iets nieuws, waarvan ik niet van het bestaan af wist. Door die les ben ik uiteindelijk psychiater geworden.”

“Er was veel twijfel en onzekerheid. Ik wist het allemaal niet goed. En toch werd ik wel van huis uit – ik was een goede leerling – richting de geneeskunde geduwd. Ik was zelf heel erg geïnteresseerd in kunst, literatuur en antropologie. Allerlei dingen die niet rechtstreeks met de klassieke geneeskunde te maken hadden. En toen dus de psychoanalyse. En toen dacht ik: er bestaat dus iets als de psychiatrie. Mocht deze niet bestaan hebben, dan hadden ze het voor mij moeten uitvinden. Tot op de dag van vandaag is dit de juiste keuze, waarvoor ik mijn leraar Nederlands eeuwig dankbaar ben. Hij leeft nog, en is daar erg van geëmotioneerd dat het zo is gegaan. Want leerkrachten denken elk schooljaar: we hebben het beste van onszelf gegeven. Wat komt daar nu allemaal van? Wel: ik kan u verzekeren. Daar komt veel van. Het is cruciaal geweest in mijn bestaan. Die man heeft mijn leven bepaald. Heel mooi.”