Samen één school: hoe De Trimaran het dorp Marknesse verbindt

Bestuurder Jos Timmermans (Aves) zag het initiatief groeien uit een serieuze behoefte. “We merkten leerlingendaling op één van de scholen. Dat was natuurlijk een eerste signaal. Maar ook niet onbelangrijk: kinderen moeten elkaar kunnen ontmoeten. Dat is een verantwoordelijkheid voor ons allemaal, vanuit elke traditie.”

De grootste vraag in het begin, voordat de plannen voor een fusie op tafel kwamen, was wat voor nieuw schoolgebouw er moest komen. “Vanuit daar ontstond de vraag of het dan nog wel wenselijk zou zijn om dit vanuit drie scholen / denominaties te doen. We zagen het als een kans om te gaan voor één school.” Inmiddels is de fusie een feit. De school opereert tijdelijk vanuit twee locaties, maar na het opleveren van de nieuwbouw zitten alle leerlingen onder één dak.

De fusie bracht drie identiteiten samen. Dat levert geen optelsom van tradities op, maar een nieuwe gezamenlijke basis. Directeur Riëtte Smit, sinds januari 2025 aan het roer, vertelt dat het team vooraf intensieve identiteitsbijeenkomsten met begeleiding van identiteitsadviseur Myrthe Kelder had. “We vroegen: wie ben ik? Wat vind ik belangrijk? Wat moet ik loslaten? Dat gaf soms spanning, maar ook vooral ruimte om samen een identiteitsrijk verhaal te creëren. Deze gesprekken zorgden voor verbinding. Het team heeft elkaar daar echt in gevonden en heeft dankzij deze inzet een mooie start gemaakt.”

Ook teamleden ervoeren dat zo. Monique de Ringh, leerkracht van de voormalige Mariabasisschool en lid van de identiteitscommissie, zegt: “We moesten elkaar opnieuw leren kennen. Ik vond het bijzonder om te merken hoeveel overlappende waarden we deelden, terwijl we toch uit verschillende tradities kwamen.”

Lesprogramma Leren leven speelt hierin een sleutelrol. Leerlingen maken kennis met uiteenlopende religieuze en levensbeschouwelijke tradities. Niet iedereen voelde zich daar direct comfortabel bij. “Ouders vroegen terecht: raken we nu niet een wezenlijk onderdeel kwijt?” zegt Smit. “We nemen inderdaad niet alles 1-op-1 over uit verschillende tradities, maar trekken het breder. We leggen geen geloof op, maar laten leerlingen kennismaken met de diversiteit van de samenleving. Zo zijn ze later in staat om hun eigen keuzes te maken op basis van wat ze hier hebben geleerd. Daarmee leggen we geen geloof op, maar proberen we wel goed aan te sluiten bij onze populatie.”

Susan Steenbergen, moeder en commissielid namens de voormalige openbare school, ziet die winst juist ook: “Ik wilde dat mijn kind leert begrijpen waar anderen vandaan komen. Dat gebeurt hier nu veel bewuster. Het is geen verwatering, maar verbreding.”

Ouder Michael Bolhuis, van oorsprong van protestants-christelijke school De Zeester, ziet hoe kinderen vanuit verschillende stromingen nu met elkaar omgaan. “Mijn vrouw was onderweg naar een kidsrun en had eveneens twee andere schoolgenoten in de auto. Deze twee klasgenoten beleefden een waardevol gesprek: ‘Ik geloof in God.’ Een klasgenootje reageerde: ‘Ik geloof in de oerknal.’ Ze waren het niet eens, hadden een korte discussie maar gingen ook zo snel weer over naar de waan van de dag. Dat dit naast elkaar mag bestaan, vind ik prachtig.”

De school viert tradities vanuit diezelfde benadering. Kerst krijgt dit jaar een christelijke insteek, zonder kerkgang, maar met een klassendiner en een lichtjestocht tussen beide locaties. Dat zet het licht en de verbinding van de school centraal. Pasen wordt bijvoorbeeld om het jaar christelijk of als lenteviering vormgegeven.

Voor de dagopeningen zijn kaders gemaakt. Dat geeft voor het gehele schoolteam houvast, maar is ook goed voor de ouders. “Ze weten waar we voor staan en wat we doen, en binnen de kaders is ruimte voor authenticiteit. Leerkrachten krijgen ruimte om te kiezen wat bij hen past: een Bijbelverhaal, lied of inspirerend verhaal,” zegt Smit. “Alleen dan draag je iets geloofwaardig aan leerlingen over.”

Naast identiteitsvragen waren er ook organisatorische uitdagingen. Door de fusie kwamen leerlingen soms in nieuwe groepen terecht. Sommige ouders maakten zich zorgen. Smit houdt daarom regelmatig check-ins: “Het gemeend laten weten: Ik hoor je, ik luister naar je.” Het merendeel van de ouders is inmiddels positief. Het blijft voor Smit een aandachtspunt, waar ze in alles kijkt naar het welbevinden van haar leerlingen.

Ook ogenschijnlijk kleine tradities of regels veranderen. Hoe vier je verjaardagen? Welke (gezonde) tussendoortjes mogen mee? Wie mag mee de school in? “Met 75 kleuters verspreid over de groepen kunnen ouders niet mee naar binnen,” zegt Bolhuis. “Dat is voor veel van ons even wennen.”

De komende jaren blijven de twee locaties bestaan tot de nieuwbouw klaar is. Maar volgens Timmermans ontstaat verbinding niet alleen door muren: “We bouwen elke dag al aan één school.”

De Trimaran laat zien hoe een fusie méér kan zijn dan een gedwongen samenvoeging. Door open gesprekken waar spanning mag bestaan, heldere keuzes en ruimte voor verschillen wordt de school een oefenplaats voor samenleven. Een best practice voor elke school die in een levendige dorpsgemeenschap identiteit en diversiteit wil verbinden.

Het verhaal van De Trimaran is een mooi voorbeeld van een fusie tot één dorpsschool. Bij andere scholen van Verus vonden de afgelopen jaren ook bijzondere fusies tussen meerdere identiteiten plaats. Wij spraken eerder al met schooldirecteur Gerda Lublink van samenlevingsschool De Zevenster in Zevenhuizen over hoe zij na de fusie vormgeeft aan burgerschap in haar school. Andere mooie best practices liggen in de verhalen van samenlevingsschool De Binding, IKC De Droomgaard en IKC De Steltloper.

Ben jij de mogelijkheden voor een fusie aan het verkennen en wil je graag ondersteuning bij het vormgeven van een gezamenlijke identiteit? Onze identiteitsadviseurs Erik Renkema en Aafke Reinders denken graag met je mee in het opzetten en begeleiden van een identiteitscommissie. Ook bij andere identiteitsvraagstukken staan zij graag voor je klaar.