U bent hier

Blogs

In de tuin van de Sint Jan in ’s-Hertogenbosch staat op vrijdag, 7 oktober j.l. een grote ronde tafel. Onder leiding van Leo Fijen spreken tafelgenoten uit kerk, zorg en onderwijs met elkaar over een aantal relevante thema’s, ter zijde gestaan door hoogleraar Erik Borgman. De nieuwe bisschop van Den Bosch, monseigneur De Korte is ook aangeschoven.

Nieuwsgierige Bosschenaren lopen aarzelend de tuin in en komen rond de tafel staan, luisteren naar het gesprek, schuiven soms aan en leveren een bijdrage aan het gesprek door iets in het midden te gooien.

Over de ruimte die leraren nodig hebben wil de Onderwijsraad het niet meer hebben. Meer ruimte voor de een, betekent minder voor de ander. Praten over ruimte ontaardt al snel in gekissebis. Ja, dat is wel zo, maar dan toch vooral in de kringen van de beleidsmakers, de mensen van abstracties en fabricages. Bedenk dat in de dagelijkse praktijk leraren ruimte nemen en haar ook vullen. Anders zou er toch niets van onderwijs terecht komen! Zelfs in de voormalige Sovjet-Unie was er ruimte om naar bevind van zaken te handelen. Dat is eigen aan vakmensen: zij maken er het beste van.

Jan Westert, voorzitter LVGS

Het wordt zo vaak gezegd en geschreven in al die nieuwe schoolgidsen, op websites en op identiteitsdagen, dat het zo langzamerhand een platitude is geworden: “voor ons is ieder kind uniek”. Het klinkt ook heel vanzelfsprekend voor een school. Maar als je er goed over nadenkt, is het niet niks wat een school daarmee zegt. Sterker nog: het is een geloofsuitspraak van jewelste.

Bijna een eeuw geleden spraken we in Nederland af dat er keuzevrijheid in het onderwijs is: we betalen met z’n allen en zijn allemaal vrij om de school te kiezen die bij ons past. Een beetje zoals we ook met z’n allen Arjen Lubach betalen en dan zelf mogen kiezen of we naar hem kijken of niet.

In het kielzog van de H.J. Schoolezing van minister Schippers over onze bedreigde vrijheid ging het ineens over de “lafhartige opstelling van scholen”.

Pagina's